Περιδιαβάζουμε... παραλιακώς

Δεν ξέρω αν είμαστε καν άνθρωποι σε αυτήν τη φάση, όσοι μεγαλώσαμε με τηλεόραση, ταινίες και ίντερνετ. Αν μας προδώσουν ξέρουμε τι λέξεις να πούμε. Οταν πεθάνει ένας αγαπημένος μας, ξέρουμε τι λέξεις να πούμε. Αν θέλουμε να κάνουμε τους ωραίους ή τους εξυπνάκηδες ή τους χαζούς, ξέρουμε τι λέξεις να πούμε. Ολοι δουλεύουμε το ίδιο σενάριο... Είναι πολύ δύσκολη εποχή να είσαι άνθρωπος, αληθινός, πραγματικός άνθρωπος και όχι μια σειρά χαρακτηριστικών από ένα ανεξάντλητο αυτόματο πωλητή χαρακτήρων.

To απόσπασμα θα μπορούσε να είναι από φιλοσοφικό δοκίμιο κι όμως είναι από το τρίτο αστυνομικό μυθιστόρημα της νέας αμερικανίδας συγγραφέως Τζίλιαν Φλίν που κυκλοφορεί με τον ελληνικό τίτλο «Το κορίτσι που εξαφανίστηκε» από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο» σε μετάφραση της Βάσιας Τζανακάρη.

Οπωσδήποτε το μυθιστόρημα δεν κολυμπάει στο αίμα όπως τα δύο προηγούμενα που είχαμε την τύχη να διαβάσουμε προ τετραετίας και διετίας αντίστοιχα αλλά δεν υστερεί σε ωμότητα και απόκρυφες, βρώμικες, σαδιστικές, εκδικητικές ανθρώπινες σκέψεις.

Θρίλερ όμως δεν θα το έλεγα. Οπότε έχουμε δύο δυνατότητες μόνο. Ή να αρχίσουμε την ανάγνωση με αυτό, να συνεχίσουμε στο καπάκι με το δεύτερο το «Σκοτεινός τόπος» και να τελειώσουμε με το πρώτο της, το κορυφαίο «Αιχμηρά αντικείμενα» κι έτσι θα τελειώσουμε τις διακοπές με μια ανατριχίλα στη ραχοκοκκαλιά μας. Ή να κάνουμε το αντίστροφο και να γυρίσουμε στις δουλειές μας κοιτάζοντας καχύποπτα τον/την σύντροφό μας.

Ούτως ή αλλιώς η μέτρ της δημιουργικής γραφής Τζίλιαν Φλίν, με το αθώο πρόσωπο και το σατανικό μυαλό δεν θα μας αφήσει να βαρεθούμε ούτε λεπτό.

Βιβλιομάνιακ