Χωρίς το μωρό μου

Τώρα με τη ρημάδα την κρίση όλοι παλεύουν να δουν τι θα κάνουνε στο μέλλον και κυρίως πώς στο καλό θα το κάνουνε.

Ένα άλλο θέμα που παίζει πολύ αυτή την περίοδο, εκτός από τη συγκατοίκηση, είναι τα μωρά.
Δεν εννοώ τα μωρά τα δίμετρα με τους κοιλιακούς και τα γένια που τα βλέπεις και μια ζαλάδα σου έρχεται όσο να πεις, λέω για τα μωρά που έχουν ύψος μόλις μερικά εκατοστά, δεν έχουν δόντια και φτύνουν σάλια συχνά πυκνά προς πάσα κατεύθυνση.

Αυτά τα μωρά λοιπόν, αν έχεις φτάσει αισίως ή και περάσει τα είκοσι πέντε αρχίζουν να παίζουν πολύ σαν έννοια.
Μπορεί να μην έχει προς το παρόν κανείς γύρω σου ένα δικό του, ολοδικό του μωρό, αλλά κάποιοι θέλουν διακαώς να αποκτήσουν, άλλοι το σκέφτονται απλά και άλλοι είναι στο δρόμο το σωστό, το έχουν σε μια κοιλιά και περιμένουν την άφιξη.

Και εξηγούμαι.
Τώρα με τη ρημάδα την κρίση όλοι παλεύουν να δουν τι θα κάνουνε στο μέλλον και κυρίως πώς στο καλό θα το κάνουνε. Κι έτσι κάποιοι επιλέγουν να κάνουν το βήμα μια ώρα αρχύτερα, αφού έτσι κι αλλιώς υπάρχουν τουλάχιστον τρεις άνεργοι στον ευρύτερο οικογενειακό κύκλο που είναι διατεθειμένοι να τους μεγαλώσουν το σπλάχνο (που ψάχνουν ένα χόμπι δηλαδή, για να μην αποτρελαθούν πριν την ώρα τους), κι αφού λεφτά για μεγάλη ζωή, ταξίδια, αυτοκίνητα, μπουζούκια πια δεν υπάρχουν.

Κάποιοι άλλοι αρχίζουν να αναρωτιούνται πως θα διαιωνίσουν το είδος τους έτσι άφραγκοι που είναι και ξεκινάνε να σχεδιάζουν τη μετανάστευση τους προκειμένου να μεγαλώσει το –φανταστικό, προς το παρόν τουλάχιστον- παιδί τους σε καλύτερες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες, που αλλού, μα στην Αγγλία φυσικά (αυτό το «παραμύθι» με τη γη της επαγγελίας καλό είναι να τελειώσει πριν μεταναστεύσουν όλοι για να διαπιστώσουν ότι τα ίδια σκατά είναι κι εκεί, ας ρωτήσουν τον διπλανό τους, δεν χρειάζεται να χαλάσουν όλες τις οικονομίες τους).

Είναι και κάποιοι άλλοι βέβαια που έχοντας σώας τας φρένας και συναίσθηση της πραγματικότητας λένε να περιμένουν μερικά χρονάκια μέχρι η κατάσταση να φτιάξει (μεγάλο ανέκδοτο κι αυτό) ή μέχρι να φτάσει ο κόμπος στο χτένι και το τελευταίο ωάριο στην κατάλληλη θέση για να γονιμοποιηθεί. Τακτική σοφή μεν, αλλά υπάρχουν και σημαντικές εξαιρέσεις, όπως συνεργάτιδα καλή, χρυσή και άγια που όμως στην ηλικία των σαράντα σχεδιάζει να περιμένει άλλη μια πενταετία για να φτιάξουν τα πράγματα, για να βρει μετά άντρα και να κάνει μετά μωρό.
Εντάξει εδώ θα σήκωνε τα χέρια του ψηλά κι ο Σαμαράς ο ίδιος, που φαίνεται κατά τα άλλα να μην πτοείται με τίποτα.

Με την κρίση έχουμε την τάση να χάνουμε το δάσος και να βλέπουμε μόνο το δέντρο, πως ετοιμάζεται να πέσει με φόρα στο κεφάλι μας. Είναι γεγονός όμως πως όταν αλλάζουν οι εποχές αλλάζουν και οι προτεραιότητες, δεν είναι λοιπόν δυνατόν να παλεύουμε να κάνουμε τα ίδια που έκαναν οι γονείς μας, ούτε καν τα ίδια που κάνει η αδερφή μας με την οποία μας χωρίζει μια δεκαετία.

And that’s the way the cookie crumbles.

Η Στέλλα Καραμπακάκη γεννήθηκε στις 22 του Απρίλη, στα όρια του χειμώνα και της άνοιξης, και είναι Ταύρος, συνήθως σε υαλοπωλείο. Είναι απόφοιτη του τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Τα βιβλία της κυκλοφορούν στα βιβλιοπωλεία από τις Εκδόσεις Πολύτροπον: "Οι Άντρες είναι σαν τα παπούτσια", "Σαν τον Αλήτη με τη Λαίδη", "Ένα Μπακούρι στην Αθήνα", και τις Εκδόσεις Περίπλους: "Ένα Ξωτικό στον Κήπο της Ουτοπίας". Ασχολείται με όποια καλλιτεχνική δραστηριότητα της τραβά την προσοχή, αλλά πάνω από όλα αγαπά τη σάτιρα.