
Ένα ακόμα σαββατοκύριακο στην πόλη.
Ένα μωρό στην απέναντι πολυκατοικία κλαίει ασταμάτητα και η φίλη μου
η Μαρία είναι ξαπλωμένη ήδη σε μια αιώρα δίπλα στην θάλασσα και πίνει
τον καφέ της.
Αναρωτιέμαι, υπάρχει Θεός;
Σκέφτηκα λοιπόν να πάω να αγοράσω μια αιώρα για την βεράντα και
απλά να φανταστώ ότι είμαι δίπλα στη θάλασσα.
Να ηρεμήσω, να σταματήσω το χρόνο, να μην νοιάζομαι για το μέλλον.
Όλο μου το ενδιαφέρον να είναι αυτή η στιγμή σαν να είναι η τελευταία μου.
Ακόμα και τώρα που ζούμε σε κρίσιμες εποχές, ας πάρουμε τη ζωή χαλαρά
χωρίς να δημιουργούμε περιττά προβλήματα.
Είναι ώρα…για αιώρα.









2 comments on "Είναι Ώρα ….για Αιώρα"
ωραία ιδέα....η αιώρα
Συμφωνώ, με όσα γράφεις. Ας χαλαρώσουμε λίγο το έχουμε ανάγκη
Με λένε Μαρία αλλά δεν είμαι στην παραλία
Χαλάρωση και για εμάς που μείναμε στην Αθήνα