Αναζήτηση και εξέλιξη

Βασική αρχή ενός ολοκληρωμένου άνδρα είναι να συλλάβει την ουσία του Άναρχου Κανένα – ας ονομάσουμε έτσι την ουσία που κρύβεται πίσω από τα φαινόμενα και μας εκτοξεύει από τη ζωή στον θάνατο.
Ο άνδρας οφείλει να γίνει κανάλι αυτού του κραδασμού και να τον εκφράσει μέσα από τον αυθεντικό του εαυτό σε κάθε διάσταση της ζωής του.Ο Άναρχος Κανένας είναι ο αληθινός εαυτός μας.

Αυτή η κραδασμική ουσία δεν υπόκειται σε καμία αρχή, είναι αυτόνομη και αποτελεί η ίδια τόσο τον νόμο του εαυτού της όσο και των πάντων, είναι η αρχική αιτία του αιώνιου γίγνεσθαι μέσα από τα αναρίθμητα προσωπεία και ονόματα που έχει λάβει και θα λάβει ανά τους αιώνες.
Ο ανώτερος άνδρας γνωρίζει ότι σκοπός του είναι να μπορέσει να ανακαλύψει το δικό του εσωτερικό χάρισμα, αυτό που μπορεί να κάνει καλύτερα από κάθε τι άλλο στη ζωή του – και ο στόχος του είναι να το προσφέρει στο περιβάλλον του, μέσα από τα βάθη της ψυχής του.
Κάθε άνδρας έχει να προσφέρει κάτι με έναν μοναδικό τρόπο στη ζωή, γι’ αυτό και δεν πρέπει να απορρίπτει τα όνειρά του θεωρώντας ότι είναι δύσκολο ή αδύνατο να τα πραγματοποιήσει. Πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι είναι ο ανώτερος εαυτός του που τού μιλά μέσα από τα συναισθήματα, τη φαντασία, τις επιθυμίες και τα όνειρα, να συναισθανθεί ότι τα βαθύτερα όνειρά του είναι τα όνειρα του θεού.
Καθώς ο άνδρας αναζητά το μονοπάτι του, ίσως κάποιες φορές δεν ξέρει πού πηγαίνει αλλά διαισθάνεται αν βρίσκεται στον σωστό δρόμο για να εκπληρώσει το έργο της ζωής του.
Και συνήθως το έργο της ζωής του είναι κάτι που του είναι οικείο, κάτι που σκέφτεται και είναι συνδεδεμένος μαζί του ή ήδη ασχολείται μ’ αυτό.
Δεν προσπαθεί να καταλάβει το έργο της ζωής του κοιτάζοντας τον έξω κόσμο.
Κοιτάζει μέσα του. Ρωτά τον εαυτό του:
Α) Τι μου αρέσει πιο πολύ να κάνω, τι με τραβά περισσότερο;
Β) Τι με ενθουσιάζει; τι με συναρπάζει;
Γ) Με ποια θέματα ασχολούμαι στο σπίτι μου;
Δ) Τι είδους βιβλία μου αρέσει να διαβάζω; Ποια ντοκιμαντέρ παρακολουθώ με ευχαρίστηση;
Ε) Ποια είναι τα χόμπι μου;
Όταν αναγνωρίσει τον σκοπό του γίνεται ταυτόχρονα συγκεκριμένος στο τι ακριβώς θέλει – αρχίζει να σκέπτεται δίχως περιορισμούς.
Στη συνέχεια μένει δεκτικός σε ό,τι θα του φέρει η ζωή ενώ παράλληλα κάνει ότι καλύτερο μπορεί για να δοθεί ολοκληρωτικά στην εκπλήρωση του στόχου του.
Ο ανώτερος άνδρας δε σταματά να δίνει επειδή θεωρεί ότι δεν λαμβάνει αυτό που πιστεύει ότι αξίζει, αλλά γίνεται ο ίδιος το δόσιμο καθώς «λιώνει» ολοκληρωτικά κάθε στιγμή.
Eπιτρέπει στη ζωή να διεισδύσει μέσα του και είναι ανοιχτός σε ότι του προσφέρει η ζωή, υποδέχεται θετικά κάθε φάσμα εμπειρίας.
Προσφέρει τον εαυτό του στους άλλους και στον κόσμο που τον περιβάλλει, μοιράζει την ενέργειά του ολοκληρωτικά.
Για να μπορέσει να δώσει όμως ο άνδρας ολοκληρωτικά τον εαυτό του θα πρέπει να έχει γνωρίσει ποιος είναι – αυτή είναι η εμπειρία ψυχής που θα τον κάνει χαλαρό και φυσικό.
Είναι το βίωμα που θα του αποκαλύψει ότι αυτό που αποκαλούμε ζωή είναι κάτι σαν μια θεατρική παράσταση.
Μια παράσταση όπου ο ίδιος είναι ταυτόχρονα ο σκηνοθέτης, ο ηθοποιός, το κοινό και η ίδια η παράσταση.
Τότε θα αντιληφθεί ότι η βαθύτερη του φύση είναι ταυτισμένη με την παγκόσμια ψυχή.
Όσο περισσότερο ένας άνδρας είναι ταυτισμένος με την ποιότητα της συνειδητότητας του, τόσο προσεγγίζει την αρσενική ενέργεια.
Κάθε ανώτερος άνδρας έχει ξεκάθαρη επίγνωση του σκοπού του σε κάθε επίπεδο.
Έχει κατανοήσει ότι ο σκοπός του ξεπερνά το λεγόμενο κοινό καλό (όπως το να κάνουμε τη γη παράδεισο),
πάει πέρα απ’ αυτό και ενσωματώνεται με τις μεταμορφώσεις της ζωής σε ολόκληρο το σύμπαν.
Ο ανώτερος άνδρας χρειάζεται ενέργεια την οποία λαμβάνει τόσο μέσα από τον διαλογισμό όσο και μέσα από τη σχέση του με τη γυναίκα.
Είναι η ενέργεια που θα γίνει το καύσιμο του, αυτή που θα τον συγχωνεύσει με τον αέναο παρατηρητή που βρίσκεται εντός του, δηλαδή τη φωνή της συνείδησης που κατοικεί μέσα του, με τον αυθεντικό του εαυτό. Έτσι θα αποκτήσει μια σφαιρική θέαση της ζωής.
Μόνο αν κατορθώσει να βρει αυτές τις πηγές μέσα του θα μπορέσει να χαλαρώσει (σ)την ύπαρξή του.
Και καθώς θα μαθαίνει να χαλαρώνει όλο και περισσότερο, τότε θα συμβεί το εξής θαυμαστό:
Η διαφορά μεταξύ του «μέσα» του και του «έξω» σταδιακά θα διαλύεται και αυτό που θα αντικρίσει είναι ο αέναος χορός του πυκνού φωτός που γίνεται ζωή.
Με τον διαλογισμό σαν όχημα ο άνδρας μπορεί να αναγνωρίσει τον ανώτερο σκοπό του και να τον διακρίνει από τους ευσεβείς πόθους του «εγώ» του και τα «θέλω» που του υποβάλλει η κοινωνία.
Ο διαλογισμός θα του δώσει την δυνατότητα να αισθανθεί ποιος είναι, πέρα και από το σώμα και τον νου του, ακόμα και πέρα από τη ζωή.
Έτσι θα κατανοήσει ότι όλα είναι αλληλοεπηρεαζόμενα και συνδεδεμένα μέσα στο σύμπαν, όλα είναι ένας ωκεανός κοχλάζουσας ενέργειας.
Ένας ανώτερος άνδρας ίσως κάποτε παρασύρθηκε από τις φωνές της πλάνης του και περιορίστηκε να ζει μέσα από εγωιστικές φιλοδοξίες, φιλοδοξίες που τρέφονται από τους φόβους του.
Αυτό συμβαίνει όταν οι άνδρες φοβούνται να εμπιστευτούν την εσωτερική τους καθοδήγηση ή δεν έχουν ακόμα συντονιστεί μαζί της.
Τότε, αυτό που κατά κανόνα παρατηρούμε είναι ότι λένε «δεν θα αποκτήσω αρκετά λεφτά» ή φοβούνται ότι θα μείνουν μόνοι κι έτσι αρπάζουν την πρώτη ευκαιρία που εμφανίζεται μπροστά τους για δουλειά ή παντρεύονται και κάνουν παιδιά ενδίδοντας χωρίς όρους σε μια βαθιά ανάγκη για ασφάλεια, δηλαδή σε μια μορφή φόβου.
Αλλά όποιος επενδύει στον φόβο, φόβο θα λάβει...
Υπάρχουν άνδρες που αφήνουν να περάσει η μισή ζωή τους δίχως να έχουν (ανα)γνωρίσει τον βαθύτερο σκοπό τους.
Ο ανώτερος άνδρας έχει την επίγνωση πως αν φοβάται το αντίθετο από αυτό που θέλει να αποκτήσει,
τότε μπλοκάρει μ’ αυτόν τον τρόπο τη μαγνητική κατάσταση της ζωής του.
Γνωρίζει ότι ο φόβος του θα λειτουργήσει σαν μια αρνητική ευχή.
Επιλέγει λοιπόν να χαλαρώσει επειδή έχει εμπεδώσει ότι μια θετική σκέψη είναι πολύ πιο δυνατή
από χιλιάδες αρνητικές – επικεντρώνεται στο να μαγνητίζει αυτό που πραγματικά θέλει και όχι κάτι που είναι προϊόν συμβιβασμού.
Ο καλύτερος τρόπος για να έρθει σε επαφή ένας άνδρας με τον βαθύτερο σκοπό του στη ζωή είναι να σταματήσει να δρα σαν αυτόματο και να μάθει να βρίσκεται σε σιωπή, να μάθει να αισθάνεται, να αφουγκράζεται την αλληλεπίδραση της ζωής, όχι μόνο μέσα από νοητικές διαδικασίες μα μέσα από κάθε κύτταρο του οργανισμού του – να μάθει δηλαδή να είναι απλώς στο «εδώ και τώρα».
Και τότε, καθώς περνούν οι μέρες και οι μήνες, η σιωπή θα αρχίσει να του μιλά, θα αρχίσει να επικοινωνεί μαζί του σαν μια φυσαλίδα αγάπης που αναδύεται σιγά σιγά από τον ωκεανό της ψυχής του και μέσα της κρύβεται η ηχώ του βαθύτερου εαυτού του.
Έτσι αρχίζει να αναγνωρίζει την εσωτερική του καθοδήγηση και να την ξεχωρίζει από τους ευσεβείς πόθους του.
Είναι αυτή που θα τον οδηγήσει από τον συντομότερο δρόμο στο ανώτερο καλό.
Αν αισθάνεται όμορφα και ευχάριστα, είναι πιθανόν να έχει έρθει σε επαφή με την εσωτερική του καθοδήγηση.
Αν τα αποτελέσματα όμως που περιμένει να έχει του φαίνονται πολύ καλά για να είναι αλήθεια ή υπάρχουν σταθερές αμφιβολίες, ίσως αυτό που (νομίζει ότι) επιθυμεί είναι απλώς ευσεβείς πόθοι και προβολές ξένες με τον αυθεντικό εαυτό του.
Οφείλει να ρωτά τον εαυτό του κατά τη διάρκεια της μέρας: κάνω αυτό που πραγματικά αισθάνομαι;
Είναι η πιο αβίαστη και χαρούμενη δραστηριότητα για μένα;
΄Η το κάνω επειδή πρέπει;
Το στοιχείο της προειδοποίησης που του λέει ότι είναι σε λάθος δρόμο,
συνήθως εκφράζεται μέσα από συναισθήματα που του αφήνουν την αίσθηση του άβολου.
Αν νοιώθει παρόρμηση να κάνει κάτι που δεν γνωρίζει καθόλου και που ίσως πάρει πολύ καιρό να το μάθει,
πιθανώς να πρόκειται για μια παρόρμηση της στιγμής.
Όταν πάλι θέλει να κάνει κάτι και όλες οι επιλογές τού φαίνονται σωστές, τότε κάνει τις επόμενες ερωτήσεις στον εαυτό του:
Α) Ποια απόφαση με κάνει περισσότερο χαρούμενο;
Β) Αν όλες οι επιλογές μου φαίνονται το ίδιο, ποια είναι η πιο λογική;
Γ) Ποια βοηθά περισσότερο στο καλό της ανθρωπότητας;
Απόσπασμα από το βιβλίο του Μιχαήλ Ν. Καρπαθίου
Ο δρόμος του ανώτερου άνδρα
Εκδόσεις : Αλφάβητο Ζωής
cover photο:Go your own road
Erik Johansson, Photography